Publicatiedatum: zondag 26 april 2026

Naar aanleiding van onze tentoonstelling A Bridge Too Far, Hollywood in Deventer worden we bij Museum De Waag uit alle windrichtingen verrast door persoonlijke herinneringen aan de filmopnames. Zo ook die van voormalig EU-ambassadeur David Plunkett. Je leest zijn verhaal hieronder.

A Bridge Too Far - Herinneringen
In augustus 1975 verhuisden mijn vrouw en ik naar Nijmegen, waar ik aan het doctoraalprogramma van de Katholieke Universiteit Nijmegen zou beginnen. Kort na onze aankomst vertelde iemand mij dat ik het boek A Bridge Too Far van Cornelius Ryan moest lezen om wat geschiedenis van deze streek te leren. Ik had eerder zijn boek The Longest Day gelezen, dus ik keek ernaar uit om meer te weten te komen over Operatie Market Garden.

Het is een goed geschreven boek dat deze belangrijke militaire operatie, bedoeld om de oorlog te verkorten, tot in detail beschrijft. Ik ging er eigenlijk gewoon van uit dat de geallieerden zouden winnen, en raakte steeds meer in de war toen het aantal resterende pagina’s steeds kleiner werd en ineens was het boek uit, met een enorme overwinning voor de nazi’s. Daarna besteedde ik meer aandacht aan de plekken die in het boek genoemd werden, vooral omdat we regelmatig over de weg van Nijmegen naar Arnhem reden en over de Arnhemse brug, op weg naar de familie van mijn vrouw in Nijverdal.

‘Mijn grootste aarzeling dat ik mijn haar zou moeten laten knippen tot soldatenlengte’

Ik was al een eind op weg met mijn studie in 1976 toen de filmproductie begon, en ik las regelmatig dat ze voortdurend op zoek waren naar “figuranten”. Ik was vaak in verleiding, want het leek me interessant werk en het zou wat extra geld opleveren voor ons beperkte budget. Hoewel ik het moest combineren met mijn studie, was mijn grootste aarzeling dat ik mijn haar zou moeten laten knippen tot soldatenlengte.

Uiteindelijk besloot ik de sprong te wagen en uit te zoeken wat er nodig was om figurant te worden. Op een dag reed ik naar een van de locaties die de filmmakers gebruikten: Twello, een klein plaatsje buiten Deventer. Ik werd van de ene tent naar de andere gestuurd, kreeg het uniform van een Engelse soldaat, een authentiek geweer (dat niet kon werken), mijn haar werd afgeknipt, en daarna ging ik naar de grime, waar ik werd overgoten met “bloed” — een mengsel van oploskoffie en kleurstof.

‘De angst op mijn gezicht was echt’

 Deze eerste dag was waarschijnlijk de interessantste van mijn twee weken ervaring. Na de grime werd ik naar het gebied gestuurd waar ze een scène filmden waarin weerstand werd geboden tegen een Duitse aanval. We kregen te horen dat we positie moesten innemen met onze geweren naar voren, alsof we de vijand zagen. Plotseling waren er harde explosies en vlogen er allerlei dingen door de lucht. De angst op mijn gezicht was echt — ik had niet door dat we omringd waren door losse flodders en piepschuimstenen.

Later die dag filmden ze een scène met gewonde soldaten die waren achtergelaten toen de geallieerden zich terugtrokken. Dit bleek mijn gloriemoment in de film te worden. Omdat ze me met zoveel bloed hadden bedekt, werd ik uitgekozen om op de grond te liggen en de laatste sacramenten te ontvangen van de priester. Deze scène, inclusief een close-up van mij, zit daadwerkelijk in de uiteindelijke film. Een ster was geboren.

De twee weken daarna werden vooral gekenmerkt door verveling: rondhangen, praten met andere figuranten en wachten tot de volgende opname werd voorbereid — één keer midden in de nacht in een open veld. Twee memorabele scènes waar ik aan meedeed voordat ik “met pensioen ging” waren: a) herhaaldelijk een kar vol gewonde en dode soldaten trekken over een pad van 150 meter, omringd door Duitse bewakers; b) rennend over een open veld met vele andere figuranten, terwijl tientallen parachutisten boven ons uit de lucht kwamen vallen.

‘Twee parachutisten overleefden de scène ternauwernood’

Beide scènes haalden de film, maar ik ben in geen van beide zichtbaar. De parachutisten waren onderdeel van een echte Britse eenheid die kort daarvoor uit Noord-Ierland was teruggetrokken, naar verluidt vanwege hun gewelddadige gedrag tegenover de Ieren. Ik kon mijn bril niet dragen tijdens deze parachutescène omdat hij te modern was, dus ik rende halfblind over een hobbelig veld, hopend dat ik niet zou vallen of dat er geen parachutist bovenop me zou landen. Twee parachutisten overleefden de scène ternauwernood: hun parachutes raakten tijdens de afdaling verstrikt en scheidden pas een paar honderd voet boven de grond. Gelukkig kwamen ze er met slechts wat gebroken botten vanaf.

Na een paar weken besloot ik dat mijn filmcarrière haar hoogtepunt had bereikt en dat het tijd was om terug te keren naar mijn studie. Het geld dat ik verdiende hielp ons later dat najaar aan een korte vakantie naar Londen. Ik heb geen van de grote sterren uit de film ontmoet of zelfs maar gezien, maar het was een bijzonder interessante ervaring om van dichtbij te zien hoe een Hollywoodfilm wordt gemaakt.

'Als de film op tv voorbij komt, probeer ik altijd minstens een deel te kijken — vooral mijn eigen scène'

Natuurlijk gingen we de film bekijken toen hij uitkwam, en we genoten enorm van de uiteindelijke versie van “mijn” film. Ergens in huis heb ik nog een oude videoband als souvenir. Als de film op tv voorbij komt, probeer ik altijd minstens een deel te kijken — vooral mijn eigen scène. Mijn naam staat dan misschien niet op de filmposter tussen alle andere sterren, duidelijk een betreurenswaardige vergissing van de producent, maar ik zal die twee weken “roem” als figurant in september 1976 altijd blijven herinneren.

David Plunkett - maart 2026
Na zijn korte loopbaan in de filmwereld koos David Plunkett voor een carrière bij Buitenlandse Zaken en Internationale Handel. Hij bekleedde diverse functies in Genève, Washington D.C. en Londen. Zijn laatste standplaats in Brussel was ambassadeur van Canada bij de EU.