Vanaf het midden van de achttiende eeuw bepaalden vier generaties van het drukkers- en uitgeversgeslacht De Lange anderhalve eeuw het gezicht van de Boekenstad. Jan de Lange begon in 1751 zijn eigen drukkerij in de Grote Overstraat. Hij kreeg het alleenrecht op het drukken van de Deventer almanak en werd in 1779 ook stadsdrukker.

De Lange was veelzijdig en vernieuwend, ook als uitgever van populair drukwerk. Hij drukte naast het stadsdrukwerk en de almanakken onder meer school- , kinder- en volksboeken, zangbundels en prenten. Zo was De Lange buiten Amsterdam ook de belangrijkste uitgever van volks- en kinderprenten. Deze prenten, ook wel bekend als centsprenten, werden vaak gedrukt op goedkoop papier met tekeningen en makkelijke tekst. Vader en zoon De Lange speelden niet alleen een rol in de patriottenstrijd in Deventer maar drukten later ook voor de Maatschappij tot Nut van ’t Algemeen.

Ze gingen mee met hun tijd. Vanaf eind jaren 1820 breidde De Lange uit met een steendrukkerij, vooral voor prenten en kaarten. Vanaf 1855 kwam een snelpers in gebruik. Men drukte tijdschriften en kranten in steeds hogere oplagen. Nakomelingen van De Lange waren tot 1885 actief in het familiebedrijf, dat daarna te boek stond als ‘N.V. Deventer Boek- en Steendrukkerij, voorheen firma J. de Lange’. In 1968 werd het bedrijf als drukkerij De Lange/Van Leer onderdeel van het Kluwerconcern. In 1990 is het opgeheven.

In de twintigste eeuw kreeg Deventer weer de houding van een echte drukkersstad. Dit was mede dankzij de komst van boekhandelaar Æbele Kluwer rond 1891, die zich eerst vestigde aan de Singel en later aan de Polstraat. Aanvankelijk richtte hij zich op het onderwijs, met zijn leesplaat en leesplankje van de Deventer onderwijzer Colenbrander.

Al snel breidde hij uit met uitgaven op het gebied van techniek, sport, geneeskunde, landbouw en overheid. Zijn gratis advertentieblad Vraag en aanbod was een schot in de roos. Ook speelde hij in op de groeiende behoefte aan technische en wetenschappelijke kennis. Zo verzorgde Kluwer mooi geïllustreerde uitgaven met lithografische uitklapplaten, zoals Aletta Jacobs’ De vrouw.

Na de Tweede Wereldoorlog groeide het bedrijf van Kluwer uit tot wereldformaat en in 1987 ging het samen verder met de Groningse uitgeverij Wolters Noordhoff onder de naam Wolters Kluwer. Wolters Kluwer is leidend op juridisch en fiscaal gebied en is grotendeels getransformeerd in een digitale uitgeverij. In plaats van reeksen losbladige uitgaven, leidt nu InView je door jurisprudentie.

In 1899 richtte Rens Borst, een familielid van Kluwer, Boek- en Handelsdrukkerij ‘De IJsel’ op, die de ‘huisdrukker’ van Kluwer werd. In 1908 waren er meer dan vijftig mensen in dienst. In 1900 kwam er een steendrukkerij bij en al rond 1910 kwam er een rotatiepers om kranten en tijdschriften in grote oplagen te kunnen drukken. De IJsel maakte mooi verzorgde uitgaven en kalenderbladen, ontworpen door kunstenaars als Paul Bodifée en Engelbartus Bokhorst. Het bedrijf, dat tijdens de oorlog voor de illegale pers werkte, ging in 1983 failliet.

De zoon van Kluwer, Æbele jr., was de stuwende kracht achter Drukkerij Salland, die Kluwer in 1929 oprichtte als grafische tak van het bedrijf. De zetterij, drukkerij en binderij beschikten voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog over een indrukwekkend machinepark en groeide na de oorlog sterk. Als gevolg van de crisis aan het einde van de twintigste eeuw hield de drukkerij uiteindelijk in 2009 op te bestaan.

Een andere zoon van Æbele Kluwer, Nico, gaf sinds 1923 boeken uit over Oosterse filosofie. Deze uitgaven waren nog onderdeel van uitgeverij Kluwer. Onder leiding van Paul Kluwer, de zoon van Nico Kluwer, werd dit deel van de uitgeverij zelfstandig. Zo ontstond in 1972 de spirituele uitgeverij Ankh-Hermes. In 2011 ging de uitgeverij op in het cluster Zingeving & Religie van VBK|media in Utrecht.